*Perfum Project*:: Floral Oriental [Won*hae NC-18]

posted on 16 Dec 2008 11:01 by fanfix in Series


Title: Floral Oriental

Author: Meejae

Couple: SiWon*Donghae

Category :: Rate

Rating: NC-18

Status: SF Series 4

Author's Note:
กลิ่นหอมเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งที่สามารถครอบงำอารมณ์ความรู้สึกและจิตใจมนุษย์เรา
เฉกเช่นเดียวกับกลิ่นหอมที่ร่างกายต้องการ


Oriantal เป็นกลุ่มของกลิ่นหอมที่มีความหมายลึกซึ้งซึ่งหมายถึง ความหลงไหลอิ่มเอมดื่มด่ำกับรสชาติอันหอมหวานที่ได้สัมผัส เป็นกลิ่นหอมที่มีเสน่ห์ดึงดูดเย้ายวนชวนหลงใหลราวกับสิ่งเสพติดที่ได้ลิ้มลอง...ถวิลหาความหวานนั้นมิลืมเลือน


หากคุณเลือกใช้น้ำหอมกลิ่นนี้ นั่นคือการบอกทางอ้อมว่า....
คุณพร้อมที่จะเล่นบทรักกับใครสักคนที่คุณเลือกสรรต้องการ…..




Oriantal Series


..........กลิ่นกายหอมที่ไม่ลืมเลือนเมื่อได้ลิ้มลอง..........


ความรู้สึกรักกับหลงมีเพียงเยื่อกั้นบางๆเท่านั้น ใช่ว่าจะไม่รู้ แต่ความต้องการและความรักนั้นสำหรับทั้งสองอาจไม่ใช่เรื่องเดียวกัน


ปากร้อนพรมจูบซุกไซร้ทั่วแผ่นหลังขาว มือแกร่งสวมกอดร่างบางอย่างหลงใหล ใช่ว่าไม่รู้ว่าความรักคืออะไร แต่ความต้องการที่มีนั้นมันมากเกินกว่าหักห้ามใจ


เพียงแค่สายตาคมมองความรู้สึกเร่าร้อนจุดประกายหลอกล่อให้แผดเผามอดไหม้
เพียงแค่มือบางลูบไล้สัมผัส ความต้องการกลับเพิ่มทบทวีโดยไม่ทราบสาเหตุ


เพราะร่างกายทั้งสองต่างคุ้นเคยในสัมผัสของกันและกัน เมื่อหนึ่งร่างเรียกหาอีกคนก็พร้อมสนองตอบ


“ซีวอน”

เสียงหวานเอ่ยถามเจ้าของอ้อมแขนแกร่ง ใบหน้าออดอ้อนคลอเคลียแผ่นอกหนาเรียกร้องความสนใจจากร่างสูง


“หืม...”

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถาม ใบหน้าคมซบกลุ่มผมดำนิลเมื่อกลิ่นหอมจางๆเรียกร้องให้สัมผัส จมูกคมจรดลงสัมผัสกลิ่นอันคุ้นเคย กลิ่นหอมของร่างบางในอ้อมแขน แม้รู้ดีว่าใช้แชมพูเดียวกันแต่ความหอมกรุ่นนี้กลับต่างกันราวกับว่าร่างในอ้อมแขนนี้ดึงดูดทุกกลิ่นหอมให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว “กลิ่นของ อี ทงแฮ”


“ฉันทำผิดมากไหม เพียงเพื่อปกปิดความลับของตัวเองเลยทำให้ใครอีกคนต้องเจ็บปวด”


“ในเมื่อนายทำลงไปแล้วจะเสียใจไปทำไม ขอเพียงต่อไปไม่ทำอีกก็น่าจะพอ แต่แน่ใจนะว่าจะไม่บอกกันว่าเรื่องอะไร”

คางได้รูปเกยไหล่บาง ริมฝีปากร้อนกระซิบข้างหูคนในอ้อมกอด มือหนาลากไล้สะโพกสวย ละเรื่อยขึ้นไปจนถึงอกขาวผ่องยวนตาหยอกเย้าอย่างคุ้นเคย


“คิบอมเข้าใจว่าฉันกับฮยอกแจมีความสัมพันธ์กัน แต่เพื่อไม่ให้คิบอมรู้ความจริงทั้งหมด ฉันเลยสร้างเรื่องขึ้น อาจเพราะฉันรู้ว่าฮยอกแจรักคิบอมมากมั้ง ฉันเลยปล่อยให้เรื่องเลยเถิด”

มือบางจับมือหนานุ่มให้ไล้วนตรงยอดอกและขยี้เบาๆเพื่อเร้าอารมณ์


“เรื่อง? คงเป็นเรื่องไม่ดีสินะ”

น้ำเสียงทุ้มถาม อาจเพราะรู้จักนิสัยอีกฝ่ายดี ทงแฮที่ชายหนุ่มรู้จักนั้นเจ้าเล่ห์กว่าใครที่คบมา


“.......อืม....”

คนในอ้อมกอดพยักหน้าพร้อมตอบรับ


“แล้วนายจะทำยังไง ปล่อยให้เรื่องเลยเถิดไปเรื่อยๆใช่ไหมล่ะ”

คิ้วเข้มเลิกขึ้นด้วยท่าทียียวน


“ฮะๆๆ นายนี่รู้ใจฉันจริงๆเลยนะ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน คนที่รู้ใจฉันที่สุดก็คือนายเสมอ”

เรียวนิ้วสวยสอดกลุ่มผมหนาพลางโน้มคอคนรู้ใจลงมาเพื่อมอบรางวัล “จุมพิตแสนหวาน”


ริมฝีปากร้อนประกบปากบางที่เอ่อช้ำเพราะรสจูบก่อนนี้ ปากร้อนบดเบียดชิมน้ำหวานจากผู้มอบให้ เรียวลิ้นกวัดรัดรึง หยอกล้อและหลอกล่อด้วยความเหนือชั้น ต่างไม่ยอมแพ้


ร่างบางผลักร่างชายหนุ่มลงบนเตียงนอนหนานุ่มแล้วถาโถมจู่โจมเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายตั้งรับทัน ปากอิ่มมอบน้ำหวานให้อีกฝ่ายชิมรสไม่รู้เบื่อ มือบางลูบไล้ร่างข้างใต้อย่างถือสิทธิ์ เรียวขาคู่งามพาดทับท่อนขาแข็งแกร่ง อกบางแนบชิดบดเบียดอกหนา


ร่างสองร่างแนบชิดบนเตียงกว้าง แสงอาทิตย์สาดส่องพาดทับหน้าต่างบานใหญ่ ผ้าม่านผืนสวยปลิวไสวตามแรงลมโบก กลิ่นหอมของไม้ดอกโชยตามแรงลม กระดิ่งโมบายขับขานเป็นบทเพลงขับกล่อมร่างทั้งสองในห้องเพื่อเป็นพยาน


“อืม”


“อืม..อา”


เสียงครางครือพอใจดังลอดอกจากปากทั้งคู่ ต่างไม่ปล่อยให้ตัวเองเสียเปรียบ เมื่อมีโอกาสรุกไล่จึงไม่อาจปล่อยให้ผ่านเลยไป


วงแขนแข็งแกร่งกวัดรัดร่างข้างบนลงใต้อกหนาเมื่ออีกฝ่ายเผลอไผล รอยยิ้มยียวนถูกส่งผ่านให้อีกคนหน้าย่นไม่พอใจเมื่อเสียเปรียบ


“นายยังใช้น้ำหอมกลิ่นเดิมสินะ”

มือหนาลากผ่านทุกส่วนสัดที่ต้องการ เรียวนิ้วละไล้สร้างความเสียวซ่านให้ร่างบาง

ริมฝีปากร้อนขบสร้างรอยแดงบนซอกคอขาว จมูกคมจรดลงดอมดมกลิ่นหอมไม่รู้เบื่อ


“ฉันจะเปลี่ยนมันก็ต่อเมื่อวันนั้นไม่มีนาย..ซีวอน”

คนปากหวานออดอ้อนอย่างเอาใจ สองมือโอบรอบคอชายหนุ่มด้วยความเสน่ห์หา


“นายอยากให้ฉันสัมผัสตรงไหนทงแฮ”

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถาม มือแกร่งลากผ่านจุดสำคัญด่านล่างเพื่อเร้าความรู้สึกคนเร่าร้อน


“ตรงนี้”

มือบางจับมือหนาลากไล้วนตรงช่องทางร้อน ใบหน้าหวานเชิญชวนด้วยความต้องการ ดวงตาปรือสื่อความหมายชัดเจนที่ร่างสูงรู้ดี


“อา..ซีวอน...อ..อืม”

เสียงครางสุขสมเรียกชื่อร่างสูง เมื่ออีกฝ่ายสนองตามความต้องการของตน


“อ๊ะ!! ..”

สะโพกได้รูปแอ่นขึ้นอย่างลืมตัว เมื่อรู้สึกถึงสิ่งแปลกปลอมที่กำลังเคลื่อนไหวในช่องทางอ่อนนุ่ม ปากบางกัดแน่นเมื่อความต้องการรุมเร้า


“อืม..อ๊ะ..อ...”

สะโพกสวยขยับตามจังหวะที่ร่างสูงสร้างขึ้นอย่างเผลอไผล มือหนากอบกุมจุดอ่อนไหวพลางขยับมือขึ้นลงเพื่อเร้าอารมณ์ร่างบาง


“ซีวอน...”

เมื่อเครื่องไวท์ไบรเตอร์สั่นสะเทือนยิ่งเรียกเสียงครางครือให้ดังขึ้น เมื่อถูกรุกเร้าทั้งด้านหน้าและหลัง อารมณ์หวามไหวของร่างบางที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นยิ่งทบทวีความร้อนแรงตาม


“อา..ทงแฮ”


“นายจะให้ฉันกลืนกินนายตอนนี้รึไง”

ดวงตาคมมองร่างบางที่เอ่อล้นด้วยความปรารถนา เมื่อมือเรียวสัมผัสแก่นกายร้อนขึ้นลงเพื่อเร้าอารมณ์ให้สูงขึ้นไม่ต่างกัน


“.............อืม......”

มือบางอีกข้างโน้มคอคนช่างถามแทนคำตอบ ปากอิ่มประกบจุมพิต เรียวลิ้นร้อนต่างถ่ายเทความหวานให้กัน ร่างบางบดเบียดแนบชิดกายแกร่ง มือเรียวที่ปลุกเร้ากายแกร่งด้านล่างละออกมาเพื่อเปิดทาง


“ไม่ต้องเอามันออกนะ ชั้นต้องการนาย”

เสียงรัญจวนร้องบอกเมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังจะเอาเครื่องมือสร้างความหฤหรรษ์ออกจากช่องทางรักของตัวเอง


ร่างบางหายใจหอบสั่นเพราะแรงปรารถนา เรียวขาขาวแยกออกห่างเพื่อให้ร่างสูงสอดกายแกร่งเข้ามา มือเรียวกอดรัดแผ่นหลังหนานุ่มตามแรงอารมณ์ สะโพกสวยยกขึ้นเพื่อให้ร่างทั้งสองแนบชิดสนิทกันมากขึ้น


“อ๊ะ!!..อา/อา..อืม..”

เสียงครางพอใจดังขึ้นเมื่อร่างสูงสอดกายแกร่งเข้าหาช่องทางรัก มือเรียวกดจิกหลังร่างสูงอย่างลืมตัว ใบหน้าสวยใบหน้าหวานเชิดขึ้นด้วยอารมณ์พลุ้งพล่าน


“อา.....อ๊า.....อืม”

ร่างบางบิดกายเร่าตามอารมณ์ที่ถูกปลุกปั่น เมื่อร่างสูงขยับกายความเสียวสะท้านก็วิ่งพล่านทั่วท้องน้อย ยิ่งเพิ่มความแรงเสียงครางครือแสนหวานก็ดังระงมทั่วทั้งห้อง


“อืม”

สะโพกสวยส่ายร้อนเบียดขยับไปตามจังหวะรักที่ร่างสูงนำพาอย่างรู้งาน ความสุขหอมอบอวลครอบคลุมร่างทั้งสอง


ผิวกายขาวแต่งแต้มด้วยรอยแดงตั้งแต่เมื่อคืนและเพิ่มรอยช้ำเมื่อก่อนหน้านี้จากปากร้อนของร่างสูง สีกลีบกุหลาบรับกับควาหอมอ่อนๆจากร่างบาง


“อ๊ะ! นายจะฆ่าฉันรึทงแฮ ตัวนายน่ะหวานหอมไปทั้งตัวรู้มั้ย ความหอมของนายทำให้ฉันไปจากนายไม่ได้สักที”

มือแกร่งกอบกุมส่วนอ่อนไหวคลึงเคล้นเพิ่มความเสียวซ่านจากด้านหน้าให้ร่างบาง พร้อมกับโยกกายกระแทกเข้าออกตามแรงปรารถนา


“อ๊ะ....อา..”

เสียงร้องครางเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากเย้ายวนของร่างบาง เรียวขาขาวกวัดรัดแผ่นหลังหนาเพื่อเป็นที่ยึดเมื่อใกล้ถึงจุดหมาย


ร่างทั้งสองร้อนแดงเพราะความต้องการเอ่อล้นพร้อมที่จะปะทุออกมาตามแรงปรารถนา


“อ๊ะ....อา..อ๊ะ”

ยิ่งร่างสูงขยับกาย เสียงร้องครางไม่ได้ศัพท์ยิ่งดังระงมขึ้น เรียมขาขาวที่กวัดรัดแผ่นหลังหนา ยิ่งยกขึ้นสูงกว่าเดิม เพื่อให้กายร้อนชำแรกได้ลึกยิ่งขึ้น


เสียงเนื้อกระทบเนื้อเป็นจังหวะดนตรี ขับร้องโดยเสียงครวญครางของทั้งสองยิ่งนานยิ่งร้อนเร่าทบทวี


“อ๊าาาาา”

เสียงครางสุขสมร้องดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อท่วงทำนองแห่งรักจบลง เรียวขาขาววางแนบกับเตียงอย่างอ่อนแรง

สองมือโอบกอดแผ่นหลังหนาเพื่อถ่ายทอดความรู้สึก


“อืม”

ร่างสูงกระแทกแก่นกายร้อนเข้าหาร่างบาง แล้วแนบกายกอดคนด้านล่าง ริมฝีปากร้อนจุมพิตมอบรางวัลให้ร่างบาง


“ฉันจะคลั่งตายเพราะนายแล้ว ทงแฮ”

น้ำเสียงพร่ากระซิบริมหูร่างบาง ยิ่งนานวันเหมือนร่างกายนี้จะเสพติดร่างในอ้อมแขนเสียแล้ว


“ถ้านายไม่คลั่งฉัน ...ฉันจะไม่ให้อภัย....นายเหมือนกัน”

น้ำเสียงหอบสั่นตอบกลับ มือเรียวโอบรอบคอชายหนุ่มแน่นขึ้น ริมฝีปากอิ่มช้ำพร่ำจูบใบหน้าคมไม่ห่าง


“หึ..เอาแต่ใจจริงนะ”

แม้อาจฟังดูประชดแต่ “อี ทงแฮ” รู้ดีว่าไม่ใช่


ตลอดเวลาที่ทั้งสองรู้จักกัน มันมากเกินกว่าเพื่อน คนรัก หรือคู่นอน ทั้งสองต่างเป็นกระจกสะท้อนกันและกันมากกว่า




“นายจะเลิกกับคิบอมไหมล่ะ?”

เสียงทุ้มถามแต่จมูกคมไม่หยุดนิ่ง ยังคงเก็บกลิ่นกายหอมให้ตัวเอง


“งั้นนายเลิกกับพี่แจจุงก่อนสิ”

ใบหน้าหวานหนีจมูกซุกซน พลางถามกลับ


“ให้ตายสิ!! ถ้าฉันเลิกกับพี่แจจุง นายจะมาคบฉันรึไง”

วงแขนแกร่งตวัดร่างบางแนบที่นอนพร้อมสายตากรุ้มกริ่ม


“ก็ไม่แน่นะ”

ร่างบางยักไหล่ แม้ไม่ใช่คำตอบแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ


ดวงตาทั้งสองประสานกันและหัวเราะในคำพูดของแต่ละคน


วงแขนแกร่งกอดรัดร่างในอ้อมแขน ทั้งสองยังคงหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน โดยหารู้ไม่ว่ามีใครอีกคนกำลังทรุดตัวร้องให้อยู่อีกฟากประตู


ความรู้สึกเหมือนถูกทรยศหักหลัง และเสียใจ


ใครจะทำให้เรื่องราวทั้งหมดดีขึ้น รึต่อไปมันอาจเลวร้ายกว่าเดิม กับความลับที่ต่างคนต่างเก็บงำไว้


ทางออกที่ดีที่สุด คงต้องมีใครสักคนเสียสละรึเปล่านะ



......................................................................
................................... ...........

...........................