~SuPerJunior~ fiction

Title: When I fall in love

Author: Meejae

Couple: KiBum*DongHae

Category :: No Rate ( เฮฮาสไตล์บวมๆ-*-)

Status: SF series 2

 

 

~ ให้ตายสิครับ เมื่อเช้าจู่ๆดงแฮก็มาหอมผม ตกใจหมดเลยแม้จะดีใจมากก็เถอะนะ

ถ้าผมอดใจไม่ไหวจับกดต่อหน้าเพื่อนๆจะทำไงล่ะครับ เห็นผมหุ่นแบบนี้ก็จับดงแฮกดได้สบายนะ 55

แต่ปัญหามันอยู่ที่เจ้านั่นคิดว่าผมเป็นฝ่ายรับนี่สิ....กลุ้ม! ครับ...กลุ้ม! ~

 

คิบอมหนุ่มน้อยผู้กลัดกลุ้มด้วยเรื่อง(ไม่เป็นเรื่อง)อย่างน่าสงสารไม่ต่างจากอีกคนที่นอนห้องข้างๆหรอกนะ

 

~ให้ตายสิผมต้องรู้ให้ได้ว่าคิบอมเป็นฝ่ายรุกจริงๆ จะทำอย่างไงนะ จะให้ซองมินไปอ่อยลองเชิงดีมั้ยนะ

รึจะให้คังอินไปลองรุกดู เผื่อคิบอมเป็นฝ่ายรับ เฮ้อ! ไม่น่าไปฟังแล้วคิดตามเจ้าบ้าฮีซอลเลย T_T~

 

ดงแฮนอนก่ายหน้าผากคิด ด้วยความน่าสงสาร ลองคิดดูสิ สองคนนี้ใครน่าสงสารมากกว่ากัน!!!....

 

.................................

.................

 

 

เช้าวันใหม่ที่ดูสดใสของหนุ่มๆเอสเจ ยกเว้นดงแฮที่ตาคล้ำเป็นหมีแพนด้าไปแล้ว ^^

แต่คนที่ดูสดใสมากที่สุดคงเป็นเจ้าหญิงน้ำแข็งซินดี้แน่นอน

 

"วันนี้อารมณ์ดีจังนะซิน มีเรื่องอะไรหรอ "

ซีวอนทักฮีซอลที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียวด้วยท่าทางน่าเอ็นดู เลยอดที่จะขโมยหอมแก้มนวลนั้นไม่ได้

 

"ก็มีเรื่องดีๆให้ทำน่ะ "

ฮีซอลยิ้มแล้วหอมแก้มซีวอนตอบ

 

"โอ๊ะ!! โอ๋.. อะไรจะหวานกันแต่เช้าเนี่ย "

ฮยอกแจที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง อดขัดคอสองคนที่หวานกันทุกวันไม่ได้ ดูแล้วมันน่าหมั่นไส้อ่ะ

 

"ชิ!! คนไม่มีใครเอาอย่างนายอย่ามาอิจฉาเลย "

ฮีซอลจิกตาอาฆาตตอบคนที่บังอาจมาขัดช่วงเวลาความหวานของเค้า โดยไม่สนใจความรู้สึกของเพื่อนเลย(น่าสงสารเจ้าไก่จัง)

 

"แค่นายอ้าปาก...ฉันก็เจ็บแล้วฮีซอล "

ฮยอกแจว่าให้ แล้วเดินคอตกออกไปด้วยความน่าสงสาร TOT

เพราะมันคือความจริงที่เค้ากำลังหนักใจอยู่ว่า.....ทำไมชั้นถึงกินแห้วเป็นงานอดิเรกนะ

 

"อย่าไปพูดความจริงแบบนั้นสิ น่าสงสารเจ้านั่นจะตาย "

ซีวอนยิ้มเท่ห์ ปากบอกว่าน่าสงสารแต่รอยยิ้มกับท่าทางที่แสดงออกมานี่สิ...ไม่สงสารเพื่อนเลย TOT (ใจร้ายทั้งสามีภรรยา ^^ )

 

"ฉันมีเรื่องจะให้นายช่วย "

ฮีซอลกระซิบบอกแผนการบางอย่างให้ซีวอนฟังและขอความร่วมมือด้วย

เพราะรู้ดีว่าซีวอนไม่มีทางปฏิเสธคำสั่งของเจ้าหญิงคนนี้เด็ดขาด

 

"โอเค เดี๋ยวจัดการให้ "

ซีวอนตอบตกลงหลังจากฟังแผนการของคนรักแล้วมอบจุมพิตให้เจ้าหญิงซินดี้อีกครั้งก่อนออกไป ดำเนินการตามแผน

.......................................

"ดงแฮ มานี่ดิ "

ซีวอนเรียกเจ้าลิงน้อยที่แกล้งเพื่อนในห้องนั่งเล่นอย่างมีความสุข

 

"นายมีอะไรเหรอ "

ดงแฮถามออกมาทั้งที่ตัวเองกำลังวิ่งไล่จับกับซองมิน เรียวอุก และเยซองอยู่

 

"ฉันมีแผนดีๆมาบอก "

ซีวอนกระซิบและเล่าแผนการของฮีซอลให้อีกฝ่ายฟัง พร้อมขอความร่วมมือที่รู้ดีว่าดองแฮต้องตกลงแน่นอน ^O^

 

"หา....เอาแบบนั้นเลยเหรอ "

ดงแฮร้องเสียงหลงกับแผนการที่มีคนคนเดียวคิดได้ นั่นก็คือเจ้าหญิงผู้เย่อหยิ่งและเอาแต่ใจซินดี้นั่นเอง

 

"อืม...ตามมาสิ"

แล้วสองเกลอก็กอดคอกัน เพื่อไปดูว่าบุคคลที่อยู่ในแผนการนั้นจะทำอย่างไรกับเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น!!!

 

 

.........................

 

.............แอ๊ด...............

สองหนุ่มค่อยๆเปิดประตูออกเล็กน้อย เพื่อดูว่าฮีซอลจะทำอะไรกับร่างที่กำลังนอนกลางวันบนเตียงอย่างมีความสุขนั้นด้วยความสนใจ

"คิบอม....นายตื่นมารับมอร์นิ่งคิสก่อนสิ"

ฮีซอลกระซิบข้างหูคิบอม พร้อมยื่นใบหน้าสวยเข้าหาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์

 

คิบอมที่กำลังหลับสบาย อยู่อยู่ก็ฝันว่ามีลมพัดเข้าใส่ตัวเองอย่างแรง เค้าหนาวสะท้านไปทั่วร่างกาย

แล้วแม่มดก็ปรากฏตัวด้วยเสียงหัวเราะและแววตาเจ้าเล่ห์ จนเค้าตกใจตื่นขึ้นมาเห็นฮีซอลกำลังกอดเค้าอยู่และกำลังจะจูบเค้าด้วย

 

"เฮ่ย!! ทำบ้าอะไรน่ะซิน"

คิบอมร้องเสียงหลง สองมือดันใบหน้าสวยออกห่างจากตัวเอง ด้วยความตกใจ

~ มิน่าล่ะชั้นถึงฝันแปลกๆ ที่แท้ยัยแม่มดในฝันก็คือซินนี่เอง ~ คิบอมคิด

 

"นี่คิบอมนายไม่สนใจชั้นเหรอ ชั้นน่ะสวยดูดี มีเสน่ห์กว่าเจ้าด๊องตั้งเยอะ เปลี่ยนใจมาชอบชั้นดีกว่า

แล้วถ้านายคบชั้นนะ ก็ไม่ต้องห่วงความรู้สึกว่าชั้นจะรุกนาย เพราะอะไรนายก็รู้ดีนี่นา "

 

ฮีซอลยิ้มหวานให้คิบอม ที่กำลังอึ้ง เพราะตอนนี้ฮีซอลกำลังคร่อมร่างคิบอมอยู่น่ะสิ

และไอ้ท่าทางล่อแหลมแบบนี้มีรึที่เจ้าลิงน้อยจะไม่สังเกตเห็น >//<

 

 

 

อีกด้านหนึ่งของประตู

 

 

"ปล่อยนะเว่ย!!ซีวอน!! นี่น่ะหรอแผนเด็ดๆของแกน่ะ นั่นมันจะงาบคิบอมของชั้นแล้วเว่ย!!! ปล่อยชั้นเดี๋ยวนี้!!! "

ดงแฮพยายามพูดออกมาเพราะซีวอนทั้งดึงทั้งปิดปากเค้าไว้ ทีแรกก็เห็นดีเห็นงามกับแผนการณ์

แต่พอเห็นภาพบาดตาก็อดไม่ได้ที่จะไปห้ามเจ้าเพื่อนเจ้าเล่ห์ของเค้า

 

~ ไหนมันบอกว่าแค่จะพิสูจน์ไง ที่แท้ก็หวังฟันคิบอมของชั้นล่ะสิ ดูท่าทางที่ยั่วคิบอมสิ

โอ๊ย! ดงแฮคนนี้ยังไม่เคยทำเลย แผนสูงจังนะยัยแม่มด ~

 

ดงแฮโกรธแทบอยากจะฉีกร่างฮีซอลทิ้ง และพยายามสลัดตัวเองออกจากการเกาะกุมของซีวอนด้วยความโมโห

แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ เพราะซีวอนล็อคตัวเค้าไว้อย่างแน่นหนา

ส่วนสองคนที่อยู่บนเตียงล่ะเป็นไงมั่งนา... ^^

 

คิบอมยิ้มให้ฮีซอลดวงตาเป็นประกาย แล้วตวัดร่างบอบบางนั้นแทนที่ตนเอง

กลับกลายเป็นคิบอมคร่อมอยู่บนตัวของฮีซอลแทน

 

"คิดจะทำอะไรล่ะ คนเจ้าเล่ห์ "

คิบอมอมยิ้มถามฮีซอลที่กำลังตกใจกับเหตุการณ์เหนือความคาดหมายของตัวเอง

 

"ชิเกลียดจังคนรู้ทันเนี่ย"

ฮีซอลยิ้มเจ้าเล่ห์ตอบ เมื่อตัวเองไม่สามารถปกปิดแผนการที่วางไว้ได้

 

"ฉันมีอะไรดีๆจะบอกนาย ก้มลงมาหน่อยสิ "

ฮีซอลโน้มคอคิบอมลงมาเพื่อกระซิบอะไรบางอย่าง

แต่ลักษณะท่าทางล่อแหลมแบบนี้มีรึจะทำให้สองคนที่แอบดูไม่เข้าใจผิดอีกครั้ง

 

........................................

.............................

 

และแล้วสองหนุ่มที่กำลังกอดกันหน้าประตูก็เปลี่ยนกันทำหน้าที่ทันที

จากที่ซีวอนจับดองแฮตอนนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นดองแฮจับซีวอนแทน

แต่มีรึที่ลิงจะจับราชสีห์อยู่ และในที่สุดราชสีห์หนุ่มก็สลัดลิงน้อยออกจากตัวทันที

 

 

"ปล่อยชั้นนะเว่ย ฉันจะไปตะบันหน้าหล่อๆของเจ้าคิบอมนั่น บังอาจมาคร่อมซินของชั้น!! ชันยังไม่เคย อย่างมากก็แค่จูบเอง "

ซีวอนโกรธคิบอมที่บังอาจทำในสิ่งที่เค้าอยากทำ แต่ยังไม่มีโอกาส จึงเปิดประตูออกอย่างแรงด้วยความโมโห

 

...........................

........................

..........

 

สองคนที่นอนอยู่บนเตียงผละออกจากกันทันที และทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ฮีซอลที่เห็นซีวอนโมโหหึงเดินเข้ามาด้วยท่าทางไม่เป็นมิตรนัก เลยเดินไปหอมแก้มซีวอนเบาๆ

เพื่อดับความโกรธและเป็นการเรียกร้องความสนใจ แค่นี้ซีวอนก็หายโกรธแล้ว >//<

 

หลังจากนั้นฮีซอลก็เดินไปกระซิบข้างหูดองแฮเบาๆ ให้อึ้งอีกครั้งและเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ ^O^

 

 

"ฉันพิสูจน์ให้นายเห็นแล้วนะ ว่าคิบอมน่ะรุกไม่ใช่รับ นายสบายใจได้ ^^ "

แล้วคนสวยก็ทิ้งระเบิดไว้ในสมองของดองแฮด้วยความสะใจที่ได้แกล้งลิงน้อยเล่น

สมองเม็ดถั่วเริ่มทำงานหนักกว่าทุกครั้ง ใบหน้าหวานขมวดเข้าหากัน ยืนนิ่งอยู่กับที่

ไร้สัญญานตอบกลับใดๆ เหมือนภาพที่ฮีซอลจินตนาการไว้ไม่ผิดเพื้ยน

 

คิบอมตกใจเช่นกันที่เห็นดงแฮวิ่งพรวดเข้ามาในห้อง แต่ก็ยังทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

และยิ้มให้ดองแฮเล็กน้อย พลางลูบหัวอย่างเอ็นดูในความซื่อ (บื้อ) ที่อีกฝ่ายมี แล้วเดินตามคู่รักหวานเลี่ยนออกไป

เหลือเพียงลิงน้อยที่ยืนนิ่งไม่ขยับไปไหน

.................................

...........................

..............

 

 

ไม่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เสียงร้องในใจของผมดังลั่น ไม่น่าโง่ทำตามแผนเจ้านั่นเลย

จะทำยังไงดี คิบอมรุก!!! ชั้นจะทำไงหาาาาาาาาาาาา

ผมคร่ำครวญไปมาในห้องคนเดียวเหมือนคนบ้า คอยดูนะยังไงผมก็จะรุกให้ได้ ไม่มีทางที่ผมจะรับแน่นอน    

นายตายแน่ฮีซอล !! สักวันชั้นจะแก้แค้นนาย!!

 

.........................

............

 

และแล้วลิงน้อยก็จมปลักอยู่ในห้วงความแค้นและคิดหาวิธีรุกต่อไป

ช่วยเป็นกำลังใจให้นู๋ด๊องรุกให้สำเร็จนะคะ

แม้หนทางจะยากเพียงใด ก็ยังเชื่อในความพยายามของด๊อง

(แต่จะสำเร็จมั้ย? ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน อิอิ ^^ )