*Perfum Project*:: Hot Oriantal [BumHukDong 3P]
posted on 16 Dec 2008 10:42 by fanfix in SeriesTitle: Hot Oriantal!! Author: Meejae Couple: KiBum=ร่างสูง/ชายหนุ่ม *DongHae=ร่างสวย*Hukjae=ร่างบาง Category : Rate 3P Rating: Nc 18 Status: SF series2 Author's Note: อ่านไปอาจจะงงกำสรรพนามที่คนแต่งใช้เรียกทั้งสามคนนะคะ เพราะตอนนี้กำลังอินจัดกับคำพูดสวยหรูแบบนี้ ประมาณว่าแต่งแล้วอ่านไปตัวเองก็คล้อยตามไป ยังไงก็ฝากเรื่องนี้อีกเรื่องนะคะ ทีแรกจะแต่บอมด๊อง ต่อมาจะแต่งบอมฮยอก สรุปไม่เลยเลยลงตัวที่สามพี Oriantal เป็นกลุ่มของกลิ่นหอมที่มีความหมายลึกซึ้งซึ่งหมายถึง ความหลงไหลอิ่มเอมดื่มด่ำกับรสชาติอันหอมหวานที่ได้สัมผัส เป็นกลิ่นหอมที่มีเสน่ห์ดึงดูดเย้ายวนชวนหลงใหลกับรสชาติสัมผัส ราวกับสิ่งเสพติดที่ได้ลิ้มลอง...ถวิลหาความหวานนั้นมิลืมเลือน หากคุณเลือกใช้น้ำหอมกลิ่นนี้ นั่นคือการบอกทางอ้อมว่า.... คุณพร้อมที่จะเล่นบทรักกับใครสักคนที่คุณเลือกสรรต้องการ….. ภายใต้ห้องสี่เหลี่ยมกว้างรโหฐานตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ทันสมัย บ่งบอกถึงรสนิยมหรูหราของเจ้าของห้องเป็นอย่างดี ร่างสวยได้สัดส่วนยืนอวดรูปโฉมหน้ากระจกเงาบานสวยที่ผ่านการแกะสลักอย่างปราณีต พลางพิศมองรอยสีกุหลาบสดที่เพิ่งผ่านการประทับตราไม่นาน รอยยิ้มหวานจุดขึ้นอย่างมีความสุขเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เร่าร้อนที่ผ่านมา ปลายนิ้วเรียวละไล้ตามผิวนวลใต้แสงไฟเชื่องช้าด้วยความพอใจ กลีบปากบางแย้มยิ้มอีกครั้งก่อนคว้าเสื้อคลุมสีขาวบริสุทธิ์สวมใส่เพื่อปกปิดร่องรอยไว้ “แอ๊ด” เสียงประตูห้องบานใหญ่ถูกเปิดออกด้วยมือแกร่งของเจ้าของห้องอีกคน “ทำอะไรอยู่หรอ..อ๊า.....คิดถึงจังเลย....ดงแฮ” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามคนรักด้วยความเอ็นดู สองมือแกร่งสวมกอดร่างสวยจากด้านหลัง ใบหน้าคมเกยไหล่บางพลางสูดกลิ่นหอมเย้ายวนตรงหน้าให้เต็มปอด กลิ่นกายหอมหวานที่ไม่เคยทำให้ร่างสูงละลืม...กลิ่นกายเย้ายวนชวนหลงไหลให้ถวิลหาตลอดเวลาที่กายห่าง “กลับมาทำไมไม่บอก..ชั้นตกใจหมด” เสียงหวานดุคนรักอย่างไม่พอใจ ใบหน้าหวานงอง้ำอย่างคนเอาแต่ใจแต่กลับเรียกรอยยิ้มจากร่างสูง “อืม.....” จมูกคมจรดแก้มหอมอย่างถือสิทธิ์ และเรียกร้องความสนใจจากคนเอาแต่ใจ “ก็คิดถึงแก้มหอมๆ เสียงหวานๆ และร่างกายน่ากินของดงแฮน่ะสิชั้นถึงรีบกลับมา” คำตอบแสนเชยสำหรับดงแฮแต่กลับเรียกรอยยิ้มพอใจได้ทันที “เน่าน่ะคิบอม” ร่างสวยน่ารักทำแก้มป่องเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากร่างสูง ใช่ว่าไม่ดีใจที่เห็นคนรักกลับมาจากต่างประเทศ แต่ก็กลัวร่างสงสังเกตุเห็นร่องรอยรักของตัวเองกับใครคนอื่น เพราะรู้ดีว่าร่างสูงนั้นหวงแหนตัวเองมากเพียงใด “เอ๊ะ!! ไปอาบน้ำนอนได้แล้วคิบอม” ร่างสวยร้องทันทีเมื่อมือแกร่งซุกซุนเริ่มเลื้อยไล้ใต้ชุดคลุมที่ตัวเองสวมใส่ มือเรียวแกะมือปลาหมึกออกด้วยความยากลำบาก แต่เมื่อรู้ดีว่าไม่สามารถต้านทานเรี่ยวแรงคนรักได้ จึงแปรเปลี่ยนวิธีการออดอ้อนใหม่ “เปลี่ยนบรรยากาศได้มั้ยคิบอม ปิดไฟเถอะนะ...อุ๊บ!!” กลีบปากอิ่มถูกปิดทันทีด้วยความคิดถึง มือแกร่งลากไล้ทั่วผิวนวลด้วยความหิวกระหาย ยิ่งสัมผัสร่างสวยนี้ยิ่งหอมหวาน เรียวลิ้นร้อนกวัดรัดรึง ควานหาน้ำหวานในโพรงปากอิ่มด้วยความถวิลหา และไม่ผิดหวังเมื่อร่างสวยจูบตอบด้วยความเร่าร้อนไม่ต่างกัน เรียวขาสวยได้รูปนำพาร่างสูงไปยังเตียงกว้างต่างกับมือเรียวที่คอยปัดและแกะมือแกร่งจากชุดของตัวเองเพราะคิดว่ายังไม่ถึงเวลาสมควร มือเรียวปิดสวิสซ์ไฟทันทีที่เห็นจุดหมายของตัวเองและยอมปล่อยให้ร่างสูงปลดเปลื้องสิ่งกีดขวางออกจากร่างกาย เสียงหัวเราะเย้ายวนดังขึ้นเป็นระยะเมื่อร่างสูงพรมจูบทั่วดวงหน้า ละไล้ตามซอกคอขาว หน้าอกได้รูปและหน้าท้องแบนราบ “อะ..อืม” เสียงครางแผ่วเบาจากกลีบปากอิ่มเรียกรอยยิ้มจากร่างสูงทันที แม้อยู่ห่างกันไกลแต่ความเร่าร้อนของร่างสวยนี้ไม่เคยแปรเปลี่ยนเลย “อืม...” ปากร้อนประกบปากอิ่มเพื่อชิมรสน้ำหวานอีกครั้ง มือแกร่งไล้ต้นขาขาวเพื่อเร้าอารมณ์ร่างข้างใต้ให้ลืมตัวแล้วแปรเปลี่ยนเป็นขาแกร่งที่ทำหน้าที่บดเบียดแทน มือแกร่งสะกิดยอดอกชูชันด้วยความสุขเมื่อร่างสวยคล้อยตาม เสียงครางครือดังขึ้นอย่างพอใจเมื่อร่างสูงแปรเปลี่ยนจากมือเป็นเรียวลิ้นร้อนแทน “อ๊ะ!! คิบอม!!” เสียงเรียกชื่อคนรักดังขึ้นเมื่อร่างสูงทำให้พอใจ เรียวขาอิ่มเสียดสีขาแกร่งอย่างจงใจเพื่อแกล้งเร้าอารมณ์อีกฝ่ายเช่นกัน จนกระทั่ง......... “อืม...อ๊ะ!!” เสียงร้องตกใจดังขึ้นเมื่อร่างสูงอาศัยจังหวะที่ร่างข้างใต้เผลอเปิดไฟขึ้นเพื่อดูสีหน้ามีความสุขของคนรัก แต่สิ่งที่ชายหนุ่มพบกลับคือร่องรอยแดงทั่วอกขาวที่เค้าหวงแหน ดงแฮมองคนรักด้วยแววตาตระหนกเพราะกลัวในสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป แต่สิ่งที่ร่างสูงส่งให้คือรอยยิ้ม “ชั้นไม่อยู่...ดงแฮคงเหงามากสินะ” เสียงทุ้มกระซิบถาม ใบหน้าหวานแดงเรื่อทันทีเมื่อได้ยินคำถาม ยิ่งร่างสูงนิ่งมากเท่าไหร่กลับยิ่งสร้างความกลัวให้ร่างข้างใต้มากยิ่งขึ้น “ไ ม่ ห รอ ก” เสียงหวานแผ่วเบาตอบอย่างขลาดกลัว “ใช่ฮยอกแจรึเปล่า” เสียงทุ้มถามอีกครั้ง และคำตอบที่ได้รับคือการส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่” มือแกร่งลูบกลุ่มผมสวยที่สยายทั่วหมอนตอนคนรักตอบปฏิเสธ จมูกคมจุมพิตหน้าผากได้รูปด้วยความอ่อนโยน “จริงๆหรอดงแฮ” ร่างสูงถามเสียงเย็น มือแกร่งดึงเชือกสำหรับมัดผ้าคลุมออกจากตัวเสื้อและมัดมือเรียวกับหัวเตียงอย่างถือสิทธิ์ “ทำอะไรน่ะคิบอม!!!!!!!!” เสียงหวานถามออกมาด้วยความตกใจ ใช่ว่าไม่เคยทำผิดต่อคนรัก แต่เพราะทุกครั้งชายหนุ่มไม่เคยจับได้ว่าเค้ากับซีวอนมีอะไรกัน มีมาก่อนที่ทั้งสองจะรู้จักกันด้วยซ้ำไป!! “ชั้นรู้ว่าชั้นผิด...คิบอมจะยกโทษให้ชั้นไม่ได้หรอ” น้ำเสียงออดอ้อนส่งผ่านกลีบปากอิ่มเพื่อหวังให้คนรักใจอ่อน สายตาสำนึกผิดฉายชัดทั่วดวงหน้าหวาน “ขอโทษนะ....พูดแค่นี้ง่ายเกินไปรึเปล่าดงแฮ” รอยยิ้มเย็นของคนช่างหึงยิ้มกับตัวเอง มือแกร่งคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาพลางกวาดสายตาหาสิ่งที่ต้องการ “อ๊ะ!!นี่ไงเบอร์เพื่อน!!คนสำคัญ” มือแกร่งพิมพ์ข้อความบางอย่างลงไปและส่งหาใครอีกคนที่ทำให้ชายหนุ่มร้อนรุ่มใจ เวลาล่วงเลยผ่านไม่นานนัก ร่างบอบบางผิวขาวเนียนนุ่มบริสุทธิ์รับกับผมที่ผ่านการทำสีและเซ็ทมาเป็นอย่างดีนั้น กำลังยืนตัวหอบกลางห้องรับแขกของร่างสูง “ดงแฮอยู่ไหนหรอคิบอม!! นายบอกว่าดงแฮไม่สบายใช่มั้ย?” มือเรียวบางเขย่าแขนร่างสูงอย่างต้องการคำตอบ และคำตอบที่ได้รับคือสายตาของร่างสูงที่ทอดมองไปยังห้องนอนอีกฝั่ง ร่างบางของฮยอกแจไม่รอช้า รีบก้าวท้าวยาวๆเพื่อไปยังจุดหมายทันที ในใจร้อนรุ่มเมื่อรู้ว่าเพื่อนรักไม่สบาย แต่กลับต้องตกใจกับภาพที่พบเห็นตรงหน้า ร่างสวยได้สัดส่วนของดงแฮนอนเปล่าเปลือยบนเตียงนอนกว้างสีขาว ข้อมือเรียวถูกผูกรัดด้วยผ้าที่ร่างบางคิดว่าคงเป็นส่วนหนึ่งของชุดคลุมที่หล่นอยู่ปลายเตียงเป็นแน่ ฮยอกแจตวัดสายตาคาดคั้นมองร่างสูงที่เดินเข้ามาในห้อง ร่องรอยสีกุหลาบทั่วตัวเพื่อนรักและเชือกพวกนี้หมายความว่าอย่างไรกัน!!! “นายทำแบบนี้ได้ยังไงคิบอม!! ดงแฮเป็นคนรักของนายนะ!!” เสียงนุ่มแผดดังลั่นอย่างไม่พอใจ สายตากร้าวสบตาร่างสูงอย่างไม่กลัว “หึ!! เพราะเป็นคนรักไงถึงทำแบบนี้ เป็นการทำโทษไงฮยอกแจ สามีจะทำโทษภรรยาจะเป็นไรไป และชั้นก็จะทำโทษชู้อย่างนายด้วย” ร่างบางตกใจกับคำพูดหยาบคายเหยียดหยามของร่างสูง มือเรียวฟาดลงบนใบหน้าคมด้วยความลืมตัว “อย่าดูถูกใครโดยไม่รู้ความจริง” ร่างบางผละออกห่างแล้วหันหลังให้ทันที คิดจะเดินหนีเมื่อพูดจบ แต่กลับถูกมือแกร่งฉุดข้อมือบางไว้ แล้วดึงเข้าหาด้วยความโกรธอย่างแรง ไม่คิดจะปราณีเมื่อถูกอีกฝ่ายยั่วโมโห แผ่นหลังบางแนบชิดอกกว้างอย่างไม่รู้ตัว ร่างสูงหรี่ตามองใบหน้าใสที่เชิดมองอย่างท้าทาย ฮยอกแจยิ้มอย่างถือดี ไม่คิดจะยอมจำนน มือบางผลักไสอีกฝ่ายสุดแรง คิบอมสูดลมหายใจลึกๆ ขายาวก้าวอย่างมั่นคงเพื่อปราบพยศคนถือดีตรงหน้า จนลืมใครอีกคนในห้องไปอย่างสนิท “หยุดนะคิบอม ฮยอกแจมาหาชั้นเร็วๆสิ!!” ดงแฮตวาดคนรักที่ทำเรื่องเลยเถิดเพราะความเข้าใจผิด แต่กลับเป็นการเติมเชื้อไฟให้ร่างสูงโกรธ มือบางรีบแก้มัดให้ดงแฮด้วยความรีบเร่งแต่กลับต้องหยุดชะงักไปเมื่อมีมือแกร่งดึงมือร่างบางของฮยอกแจออกไป ข้อมือเรียวถูกตรึงกับที่นอนทั้งสองข้าง สายตาทั้งคู่สบประสานกันต่างไม่มีใครยอม ตาคมพิจารณาร่างบอบบางของฮยอกแจ ผิวขาวนวลบริสุทธิ์กำลังหายใจหอบแรงเพื่อระงับความโกรธ ช่วงไหล่บอบบางรับกับเสื้อคอกว้างที่ขับผิวขาวชวนหลงไหล ริมฝีปากแดงเรื่อสีเชอร์รี่เม้มเข้าหากันอย่างลืมตัว ทำไมชายหนุ่มถึงเพิ่งสังเกตุเห็นความเปลี่ยนแปลงของร่างข้างใต้นี้ เลือดในกายร่างสูงเริ่มไหลเวียน ดวงตาคมจับจ้องกลีบปากอ่อนนุ่มอย่างถือสิทธิ์ จมูกโด่งจรดลงบนแก้มอ่อนนิ่มแต่กลับหอมน่าประหลาดใจ ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดซอกคอขาว พลางกระซิบเบาๆแต่กลับสร้างความตกใจแก่ร่างคนฟัง “ชั้นรู้แล้วว่าจะเอาคืนนายยังไงฮยอกแจ” พูดจบปากร้อนก็ประกบกลีบปากบางทันที เรียวลิ้นร้อนรุกไล่ให้จนมุมพ่ายแพ้ ยิ่งได้สัมผัสกลับยิ่งหลงไหล กลิ่นกายที่หอมหวานแตกต่างจากดงแฮ กลิ่นที่หอมหวานคล้ายบริสุทธิ์แต่ดึงดูดให้ตกหลุมดื่มด่ำกลับกลิ่นนี้ |
ดงแฮมองคนรักที่กำลังจูบดื่มด่ำกับเพื่อนรักของตนด้วยความรู้สึกเฉยชา รอยยิ้มหวานจุดขึ้นเมื่อสัมผัสถึงความต้องการของคิบอม ไม่นึกโกรธถ้าคิบอมจะมีใครอื่นไม่นึกโกรธเลยถ้าใครคนนั้นคือฮยอกแจเพื่อนรักของเค้า เพราะรู้ดีว่าฮยอกแจก็มีใจให้คิบอมเช่นกัน อาจเป็นเรื่องดีที่คิบอมจะลืมเรื่องที่เค้าทำลงไป ให้เข้าใจผิดว่ามีอะไรกับฮยอกแจดีกว่าให้รู้ความจริงว่าเจ้าของรอยแดงนี้คือใคร สายตาหวานทอดมองคนรักที่กำลังปลดเปลื้องเสื้อผ้าอาภรณ์ออกจากฮยอกแจอย่างทุลักทุเลเมื่ออีกฝ่ายขัดขืนดิ้นเร่าใต้อ้อมกอดแข็งแรง ร่างสวยได้สัดส่วนของดงแฮกำลังจะหลุดจากพันธนาการต่างจากร่างบางที่ยิ่งดิ้นรนกลับยิ่งตกอยู่ภายใต้ออมแขนแข็งแกร่ง “ทำตามหัวใจของตัวเองเถอะฮยอกแจ ยิ่งปฏิเสธยิ่งสร้างรอยแผลแห่งความเจ็บช้ำให้ตัวนายนะ ชั้นไม่เป็นไรหรอก ชั้นไม่โกรธรึรังเกียจที่นายจะเป็นอีกคนที่อยู่ข้างกายคิบอม” เสียงหวานเอื้อนเอ่ยบอกกับเพื่อนรักเพื่อให้ยอมรับความจริง และใช้ได้ผลเมื่อเห็นร่างบางของเพื่อนรักคล้อยตามร่างสูง ฮยอกแจอ่อนแรงทั้งกายและใจ ยอมพ่ายแพ้แก่ใจตัวเองและปล่อยตัวปล่อยใจไปกับร่างสูง อาจเพราะเหนื่อยล้ากับการปฏิเสธใจตัวเอง สองมือบอบบางเกาะไหล่หนาเอาไว้เมื่อริมฝีปากร้อนฝังลงสร้างรอยแดงแก่ซอกคอขาว สายตาคมไล้มองผิวขาวเนียนของช่วงไหล่บาง และสร้างรอยแดงอีกครั้งอย่างไม่รู้เบื่อ ริมฝีปากยวนตาบิดเม้มปิดกั้นเสียงครางนั้นยิ่งเร้าอารมณ์ร่างสูงโดยไม่รู้ตัว สองสายตาสบประสานกันอีกครั้ง เมื่อผิวเนื้อเปล่าเปลือยเบียดแนบชิดกัน ผิวอ่อนบางเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อเมื่อสายตาคมกวาดมอง ใบหน้าใสเย้ายวนรับกับพวงแก้มแดงเรื่อด้วยความเขินอาย มือแกร่งลูบไล้ต้นขาขาวละไล้ขึ้นกุมจุดเร้าอารมณ์ที่เริ่มตื่นตัวของร่างบาง “ อ๊ะ....” สะโพกเล็กกระตุกเมื่อมือแกร่งลูบเพื่อเร้าอารมณ์ร่างข้างใต้ ใบหน้าใสแดงก่ำ ริมฝีปากบางบิดเม้ม แผ่นอกขาวไหวสะท้อนอย่างทรมาน ตาเรียวจิกมองร่างสูงอย่างเซ็กซี่โดยไม่รู้ตัว ทำให้คิบอมหายใจติดขัดกับปฏิกริยานั้น “...อืม..อ๊ะ!!” ริมฝีปากบางเผลอร้องครางออกมา รู้สึกอายกับการกระทำของตัวเอง มือบางจิกผ้าปูที่นอนแน่น คิบอมอดใจไม่ไหวกับภาพตรงหน้า เลือดในกายไหลพล่านทั้งที่คิดว่าจะอ่อนโยน แต่ความต้องการร่างข้างใต้กลับทบทวี แก่นกายแกร่งตื่นตัวและรู้สึกอยากชำแรกแทรกลึกเป็นหนึ่งเดียวกับร่างบาง ใบหน้าคมแดงก่ำพยายามข่มความปรารถนา “อ๊า.......เจ็บ..ไม่นะ” เสียงร้องบอกปฏิเสธเมื่อคิบอมสอดใส่สิ่งแปลกปลอมเข้าไปในร่างกาย หยาดน้ำตาไหลรื้นราวทำนบพังเมื่อสัมผัสถึงความเจ็บปวด สะโพกเล็กขยับถอยห่างออก มือเรียวผลักใสร่างสูงให้ออกห่าง “อย่าเกร็งสิ...ยิ่งปฏิเสธจะยิ่งทำให้เจ็บนะ” คิบอมปลอบประโลมร่างบาง ริมฝีปากร้อนจูบซับหยาดน้ำเค็มบนใบหน้าใสอย่างอ่อนโยน มือแกร่งคลึงเคล้นยอดอกสีชมพูที่ชูชันเพื่อคลายความเจ็บปวดให้ “อย่ารุนแรงกับฮยอกแจสิคิบอม ไม่งั้นชั้นโกรธจริงๆนะ” เสียงหวานดังขึ้นข้างร่างกายเปลือยเปล่าทั้งสอง ร่างสวยของดงแฮเป็นอิศระจากเชือกที่ร่างสูงทำโทษแล้ว “ไม่เป็นไรนะฮยอกแจ นายจะไม่เจ็บชั้นจะอยู่ข้างๆเอง เชื่อใจคิบอมนะ เค้าจะทำให้นายมีความสุข” เสียงหวานกระซิบบอกเพื่อนรัก มือเรียวลูบไล้ร่างบางเพื่อปลอบให้หายหวาดกลัวเพราะนี่คือครั้งแรกและเป็นการมีอะไรกับคนที่ตัวเองแอบรักต่อหน้าเจ้าของเค้าแล้ว คงเป็นเรื่องน่าละอายสำหรับคนคนนี้ ดงแฮยิ้มหวานให้เพื่อบอกว่าไม่เป็นไร ริมฝีปากอิ่มเรื่อประกบปากบางช้ำของฮยอกแจ เรียวลิ้นหวานถ่ายทอดความอบอุ่นให้ ไล้วนรอบกลีบปากบาง ความเสียวปลาบแล่นวาบไปทั่วท้องน้อยของฮยอกแจเมื่อมือแกร่งคลึงเคล้นสะโพกเล็กและเริ่มขยับกายไปมาเพื่อให้กายแกร่งทำหน้าที่ เรียวขาบางถูกยกขึ้นสูงเพื่อเปิดทางให้สะดวกขึ้น ฮยอกแจถูกปรนเปรอทั้งบนและล่าง มือเรียวสวยของดงแฮขยับรูดแก่นกายเพื่อเพิ่มความเสียวซ่านให้ร่างบาง มืออีกข้างสะกิดบีบยอดอกสีชมพูระเรื่อให้เสียวสะท้านหยัดแอ่นอกเสียวกระสันเบียดส่ายสะโพกไปมารับจังหวะแก่นกายที่สอดเข้าสอดออกของคิบอม “อ๊ะ!! ดงแฮ..คิบอม” เสียงครางอย่างมีความสุขของฮยอกแจดังขึ้นทั่วห้องกว้าง รับกับเสียงครางของคิบอม “อืม..” คิบอมครางเมื่อดงแฮละจากริมฝีปากบางของฮยอกแจแปรเปลี่ยนเป็นปากร้อนของชายหนุ่มแทน ทั้งสองต่างแลกจูบกันอย่างดื่มด่ำ ใบหน้าสวยซุกซุกไซร้ซอกคอร่างสูง ละไล้จูบตามสันคางอย่างเอาใจ พยายามปรนเปรอให้พอใจที่สุด “อ๊ะ!! อืม..อา” เสียงครางครืออย่างพอใจของทั้งสามต่างดังขับขานประสานเสียงกันราวกับบทเพลงของสรวงสวรรค์ ช่องทางอุ่นร้อนของฮยอกแจบีบรัดสร้างความเสียวกระสันแก่คิบอมนัก สะโพกเล็กบดเบียดขยับอย่างลืมตัวเมื่อแก่นกายร้อนเสียดสีจนร้อนเร่าไปทั่วทุกอณู “ อ๊ะ.อืม..อ๊ะ” ยิ่งสะโพกบางส่ายร้อนเพราะความอึดอัดกลับยิ่งสร้างความเสียวซ่านให้ ” อะ..อา..ไปพร้อมๆกันนะ..อึ่ก..” คิบอมบอก ลมหายใจร้อนหอบกระเส่า มือแกร่งกระชับเอวบางให้แน่นขึ้น แล้วขยับสะโพกสอดประสานกายแกร่ง เพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อยๆ เมื่อความต้องการปลดปล่อยเพิ่มมากขึ้น “อ๊ะ..อา” สะโพกเล็กกระตุกอย่างแรงเมื่อความต้องการถึงขีดสุดพร้อมกับปลดปล่อยน้ำรักหวานลิ้นออกมาเต็มปากดงแฮที่กำลังเล่นซุกซนกับของเล่นชิ้นใหม่ กลีบปากอิ่มมอบน้ำหวานให้ทั้งสองชิมรสชาติของมัน “อ..ออก.ไปทีสิ..คิบอม” กลีบปากบางเอ่ยออกมาด้วยความกระดากอาย ใบหน้าขาวใสแดงรื้นราวกำลูกตำลึงสุก “อยู่แบบนี้ อุ่นจะตาย” คิบอมบอกอย่างเจ้าเล่ห์ และไม่ยอมถอนกายออกจากร่างข้างใต้ ซึ่งฮยอกแจทำได้แค่เพียงมองอย่างไม่พอใจ จะผลักใสให้อีกฝ่ายออกไปก็ไม่ได้ “อย่าแกล้งฮยอกแจสิคิบอม” มือเรียวผลักออกกว้างเพื่อทำโทษคนรัก “ไหนบอกว่าจะทำโทษชั้นไม่ใช่หรอ ทำไมถึงทำโทษแต่ฮยอกแจล่ะ” เรียวปากอิ่มสีสดเอ่ยยั่วเย้าคนรัก ที่เริ่มสนใจร่างบางอีกร่างที่เปล่าเปลือยบนเตียงมากกว่าตัวเอง “ไหวมั้ยฮยอกแจ” ดงแฮเอ่ยถามเพื่อนรักด้วยความเป็นห่วง มือเรียวเกลี่ยไรผมเปียกชื้นออกจากหน้าผากได้รูป “คิบอมทำนายเจ็บมากมั้ย” เสียงหวานเอ่ยถามเพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายคงเจ็บมาก คราบเลือดสีแดงเปรอะเปื้อนที่นอนสีขาวอย่างเห็นได้ชัด สายตาหวานตวัดมองคนรักอย่างตำหนิ “ชั้นกับฮยอกแจไม่ได้มีอะไรเกินเลยไปกว่าที่คิบอมคิดหรอกนะ เพียงแค่บางครั้งชั้นเหงาเลยให้เค้าอยู่เป็นเพื่อน อาจทำอะไรบางอย่างแต่ไม่เคยลึกซึ้งเกินเลยมากไปกว่าที่คิบอมทำหรอกนะ” ดงแฮตำหนิคนรัก และตั้งใจพูดให้อีกฝ่ายเข้าใจไปอีกทางพร้อมกับบิดเบือนความจริงเล็กน้อย ทั้งสองไม่เคยมีอะไรกันเกินเลยนั่นคือความจริง แต่สิ่งที่ดงแฮสื่อออกไปคือร่องรอยเหล่านี้เค้ากับฮยอกแจสร้างขึ้นเพื่อความเหงาและนึกสนุกเท่านั้น คิบอมมองฮยอกแจอย่างสำนึกผิด มือแกร่งไล้ผิวบอบบางแผ่วเบาอย่างทะนุถนอม แววตาสำนึกผิดที่ชายหนุ่มสื่อออกมาทำให้ร่างบางโกรธไม่ลง มือบางสั่นเทาพลางควานหาเสื้อผ้าของตนสวมใส่ ยิ่งคิบอมเห็นภาพยิ่งโทษตัวเองมากขึ้น คนที่ถือดีอวดดีอย่างฮยอกแจกลับสั่นเทาเพราะสะกดกลั้นตัวเองไม่ให้เสียน้ำตา “เราสองคนขอโทษ คิบอมโกรธที่คิดว่าชั้นมีอะไรกับนายเลยไปลงที่นายแบบนี้ อย่าโกรธเกลียดเราเลยนะ” ดงแฮออดอ้อนเพื่อรักอย่างรู้สึกผิดที่ดึงอีกฝ่ายมาเกี่ยวข้อง มือเรียวโอบกอดเพื่อสร้างความอุ่นใจให้ “เพื่อเป็นการไถ่โทษชั้นยกคิบอมให้นาย ฮยอกแจ” ดงแฮเอ่ยออกมาพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่น มือเรียวเช็ดน้ำตาที่ไหลรินช้าๆจากหางตาทั้งสองข้างของเพื่อนรักด้วยความนุ่มนวล “ดงแฮ” สองเสียงร้องออกมาประสานพร้อมๆกันด้วยความตกใจกับประโยคนั้น “นายพูดบ้าอะไรขึ้นมา ชั้นจะคิดว่าเรื่องนี้มันไม่เคยเกิดขึ้น มันเป็นแค่ความเข้าใจผิด เราลืมเรื่องพวกนี้ได้ชั้นจะลืมมันเอง” ฮยอกแจดุเพื่อนรักเพราะไม่เห็นด้วยกับความคิดพิเรนเช่นนี้ “แล้วนายจะลืมได้หรอฮยอกแจ ครั้งแรกของนายกับคนที่นาย.....รั ก..” ประโยคหลังดงแฮพูดเบาๆเพียงเพื่อให้ได้ยินกันสองคน แต่คำตอบที่ได้รับคือการส่ายหน้า ร่างบางไม่ต้องการเป็นมือที่สามของคนที่ตัวเองรักทั้งสอง ยอมเป็นฝ่ายเจ็บเพียงผู้เดียว มากกว่าการที่ต้องเจ็บปวดหลายคน “ชั้นจะรับผิดชอบนายเองฮยอกแจ ลูกผู้ชายทำผิดต้องยอมรับผิด นายจะยอมคบกับชั้นมั้ยล่ะ” คิบอมพูดขึ้นมาทำลายความเงียบ เมื่อเห็นทั้งสองคนคุยกันประโยคสุดท้ายแล้วก็เงียบไปอย่างคนใช้ความคิด ฮยอกแจมองคนทำผิดด้วยความรู้สึกหลากหลาย เจ็บที่ชายหนุ่มยอมรับเค้าเพราะทำผิดไม่ใช่เพราะรัก สุขใจกับคำพูดอบอุ่นที่ส่งผ่านให้ “งั้นนายก็ลืมเรื่องวันนี้ซะ ลืมเรื่องที่เกิดขึ้น แล้วเรามาเริ่มต้นกันใหม่” ริมริมฝีปากสีสดเอ่ยออกมา แล้วจุมพิตปากบางสีเชอร์รี่ของฮยอกแจอีกครั้ง มือเรียวคลึงเคล้นแก่นกายเบาๆเพื่อเรียกความตื่นตัวให้ร่างบาง “ชั้นจะทำให้นายลืมเรื่องราววันนี้เอง ให้นายจดจำไว้ว่าวันนี้นายมีความสุข คิบอมมานี่สิ” กลีบปากอิ่มกระซิบบอกฮยอกแจ มือเรียวดึงมือแกร่งให้ลูบไล้ร่างสวยของตน ละไล้เล็มยอดอกชูชันที่แข็งเป็นติ่งไตเพราะอารมณ์หวาม เรียวลิ้นลากไล้กวาดชิมความหวานจากเพื่อนรัก ผ่านหน้าท้องแบนราบ แล้วค่อยๆถดกายลงต่ำจนครอบครองแก่นกายร้อนระอุด้วยปากอิ่มเรื่อ ภาพทั้งสองเล่นรักต่อหน้าคิบอมนั้นช่างเป็นภาพที่เร้าอารมณ์เป็นอย่างดี มือแกร่งกอบกุมส่วนอ่อนนุ่มของดงแฮที่ชูชันสู้มือร้อนอย่างรู้งาน มือแกร่งรูดขึ้นลงและคลึงเคล้นกดย้ำส่วนปลายสลับไปมารับกับสะโพกอิ่มที่ส่ายร้อนรับกับจังหวะมือที่ร่างสูงนำ “อืม...อ๊ะ..อา” เสียงหวานครางครือดังทั่วทั้งห้องอีกครั้ง เมื่อกิจกรรมร้อนเร่าเริ่มขึ้น หากทว่าต่างกันตรงที่ต่างฝ่ายต่างมอบความสุขให้กันและกันมากกว่าการบังคับฝืนใจ “อ๊ะ!!” นิ้วมือแกร่งสอดใส่ช่องทางรักของดงแฮเพื่อเปิดทาง สะโพกอิ่มส่ายร้อนเพิ่มมากขึ้นเมื่อคิบอมเพิ่มจำนวนนิ้วมากขึ้นและขยับเข้าออกเร่งเร้าอารมณ์คนรัก “อืม..อา..” เสียงหวานครางครืออย่างมีความสุขเมื่อละริมฝีปากอิ่มจากแก่นกายอุ่นร้อนของฮยอกแจ สายตาเชิญชวนสบตาคมของคิบอม สื่อราวกับว่าต้องการให้ร่างสูงเข้ามาเป็นหนึ่งเดียวกับตัวเอง แต่พอคิบอมถอนนิ้วออกจากช่องทางรักอุ่นร้อนนั้น รอยยิ้มหวานเจ้าเล่ห์ก็ถูกจุดขึ้นทันที “ชั้นจะทำให้ฮยอกแจคนเดียว” น้ำเสียงหวานเอ่ยออกมาและจับแก่นกายชูชันของอีกฝ่ายที่พูดถึงเข้าสำรวจช่องทางรักของตัวเอง สายตาเชิญชวนยั่วเย้ามองหน้าร่างสูงด้วยความรู้สึกพอใจที่ได้แกล้งคนตรงหน้า สะโพกอิ่มค่อยๆขยับโยกเพื่อสร้างความเสียวซ่านทีละนิดและขยับโยกแรงขึ้นเรื่อยๆ เพื่อเร้าอารมณ์อีกฝ่ายและแกล้งคิบอมเพื่อให้รู้สึกร้อนรุ่มกับภาพตรงหน้า “อ๊ะ!! ฮยอกแจ อืม..” เสียงเรียกชื่ออีกฝ่ายที่กึ่งนั่งกึ่งนอนรับการปรนเปรอจากตัวเองอย่างมีความสุข คิบอมละความสนใจจากคนรักแปรเปลี่ยนเป็นกลีบปากบางแสนหวาน ซอกคอขาว ไหล่บางเนียนนุ่มยวนตา และยอดอกสีชมพูน่ากลืนกินของฮยอกแจแทน เพราะรู้ดีว่าเค้าถูกคนรักแกล้งให้คลั่งเจียนตายเสียแล้ว ฮยอกแจแทบสำลักความสุขที่ทั้งสองคนมอบให้ ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านท่วมท้นหัวใจเมื่อริมฝีปากร้อนเฝ้าคลอเคลียกระซิบพร่ำบอกคำขอโทษข้างหู ฟันคมขบกัดสร้างรอยแดงเป็นเจ้าของทั่วอกบาง “ให้ชั้นช่วยนายมั้ยคิบอม” ฮยอกแจรวบรวมความกล้าถามออกมา ใบหน้าขาวใสแดงเรื่อด้วยความอายและอารมณ์ร้อนเร่าที่ปะทุขึ้นมาเรื่อยๆ จากการปรนเปรอของดงแฮที่ขยับส่ายสะโพกสวยไปมาบนแก่นกายอุ่นร้อน “ถ้านายยอมยกโทษให้ชั้น นายจะทำยังไงก็ได้ เพราะร่างกายนี้จะเป็นของนาย” ปากร้อนกระซิบบอกอีกครั้ง “อะ..อืม..” เสียงทุ้มครางดังขึ้นเมื่อมือบางสัมผัสกายแกร่งที่ชูชันขึ้นมา มือบางได้รูปขยับรูดแก่นกายร้อนระอุไปมาเพื่อปลดปล่อยอารมณ์หวามให้ร่างสูง “อ๊ะ..ฮยอกแจ..อ๊ะ..อ๊า” เสียงหวานกรีดร้องด้วยความสุขสมดังขึ้นเมื่อถึงจุดหมายแห่งความสุขพร้อมกับปลดปล่อยน้ำหวานสีขาวทั่วหน้าท้องแบนเรียบของเจ้าของชื่อ ปากหวานเลียกลีบปากบางเพื่อขอโทษที่เอาแต่ใจ ชิงความสุขปลดปล่อยก่อน สะโพกอิ่มของดงแฮยังคงขยับโยกไปมาเพื่อให้อีกฝ่ายถึงจุดหมายเช่นกันแม้ว่าตัวเองจะเสียวซ่านมากเพียงใดก็ตาม “ไม่เป็นไรหรอกดงแฮ พักผ่อนเถอะ” รอยยิ้มอบอุ่นส่งผ่านให้ดงแฮที่เข้าใจความหมายดี สะโพกอิ่มยกขึ้นและทอดกายนอนลงบนเตียงด้วยความเหนื่อยอ่อน เพราะวันนี้ร่างสวยปลดปล่อยอามรณ์หวานมาแล้วมากกว่าสามครั้งรวมกับที่อยู่กับซีวอน “เข้ามาสิคิบอม ปลดปล่อยในตัวชั้น” น้ำเสียงนุ่มเอ่ยชวนร่างสูง เพราะรู้ดีว่าตอนนี้อีกฝ่ายต้องการปลดปล่อยเพียงใด ท่อนขาขาวถูกบดเบียดจากท่อนขาแข็งแกร่ง และยกขึ้นสูงเพื่อเปิดทางทันทีที่ได้ยินประโยควาบหวาบนั้น มือแกร่งคว้าหมอนใกล้มือเพื่อวางรองสะโพกเล็กเพราะกลัวอีกฝ่ายเจ็บ แก่นกายแข็งแกร่งแทรกเข้าไปในช่องทางรักอุ่นร้อนที่ตอดรัดเป็นอย่างดี ค่อยๆขยับโยกสะโพกช้าๆแล้วเพิ่มความเร็วทีละนิดๆ ขยับเข้าออกแรงๆตามความความต้องการของตัวเอง ที่ล้นทะลักออกมา เพียงเพราะหลงไหลในความหอมหวานบริสุทธิ์ของร่างบางตรงหน้านี้ “อ๊า..คิบอม” ฮยอกแจส่งเสียงร้องพึงใจออกมา เรียวแขนขาวกอดรัดร่างสูงอย่างลืมตัวเพื่อคลายความเจ็บปวด เรียวเล็บกดจิกแผ่นหลังหนาเป็นทาง “อืม....อา...ฮยอกแจ” เสียงครางเรียกชื่อร่างบางดังขึ้นเป็นระยะ จนกระทั่งสะโพกสวยกร็งสะท้านและร่างบางปลดปล่อยออกมาในที่สุด น้ำหวานสีขาวรดทั่วหน้าท้องแกร่งร่างสูงด้วยฝีมือร่างบาง “อา..ฮยอกแจ” สะโพกแกร่งเกร็งกระตุกเช่นกันในเวลาต่อมา น้ำรักสีขาวขุ่นปลดปล่อยในช่องทางรักอุ่นร้อนด้วยความอิ่มเอมเช่นกัน ร่างสูงจูบซับน้ำตาให้ร่างบางอย่างรู้สึกผิดอีกครั้งกับการเข้าใจผิดของตนเอง คิบอมทิ้งตัวลงข้างกายร่างบอบบางของฮยอกแจที่ชายหนุ่มเพิ่งรับรู้ถึงความหอมหวานด้วยความเหนื่อยอ่อน ดงแฮพลิกร่างสวยของตัวเองมากอดเพื่อนรักด้วยรอยยิ้ม มือเรียวจับมือแกร่งให้โอบร่างบางที่นอนตรงกลางเช่นกัน ทั้งสามต่างนอนกอดกันเพื่อถ่ายทอดความสุขให้กันและกันอย่างอิ่มเอม กายกลิ่นหอมหวลยังคงอบอวลทั่วทั้งห้อง กลิ่นกายที่ทั้งสามคนไม่มีมีวันลืมเลือน ที่สุดของความหอมคือความหลงไหลนั่นเอง """""""""EnD""""""" |