*Perfum Project*:: Woody Oriental [WonJae]
posted on 16 Dec 2008 10:56 by fanfix in Series
Title: Woody Oriental
Author: Meejae
Couple: SiWon*Jaejoong
Category :: Rate
Rating: NC-20
Status: SF Series 3
Author's Note: Oriantal เป็นกลุ่มของกลิ่นหอมที่มีความหมายลึกซึ้งซึ่งหมายถึง
ความหลงไหลอิ่มเอมดื่มด่ำกับรสชาติอันหอมหวานที่ได้สัมผัส
เป็นกลิ่นหอมที่มีเสน่ห์ดึงดูดเย้ายวนชวนหลงใหลกับรสชาติสัมผัส
ราวกับสิ่งเสพติดที่ได้ลิ้มลอง...ถวิลหาความหวานนั้นมิลืมเลือน
หากคุณเลือกใช้น้ำหอมกลิ่นนี้ นั่นคือการบอกทางอ้อมว่า....
คุณพร้อมที่จะเล่นบทรักกับใครสักคนที่คุณเลือกสรรต้องการ…..
Oriantal Series
กลิ่นหอมเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งที่สามารถครอบงำอารมณ์ความรู้สึกและจิตใจมนุษย์เรา เฉกเช่นเดียวกับกลิ่นหอมที่ร่างกายต้องการ
..........กลิ่นกายที่ไม่ลืมเลือนเมื่อได้ลิ้มลอง..........
แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างบานสวยผ่านห้องรูปทรงสี่เหลี่ยมตกแต่งสไตล์โบราณตามความชอบส่วนตัวของเจ้าของห้อง ฟูกหนาหนุ่มสีงาช้างถูกประดับด้วยร่างเปล่าเปลือยยวนตา กลิ่นกายหอมล่อหลอกสายตาคมให้พิศมอง
ไม่อยากมองให้เสียเวลาเปล่า ริมฝีปากร้อนจุมพิตกลีบปากหวานละไล้สร้างความเป็นเจ้าของซอกคอขาวทันที
อาหารที่โชยกลิ่นหอมกลับไม่น่าลิ้มลองเท่าร่างกายหวานในอ้อมแขนนี้
“อ๊ะ!! อย่าซนสิซีวอน”
ริมฝีปากอิ่มช้ำร้องบอกมือหนาที่เริ่มซุกซนแสดงความเป็นเจ้าของ ยิ่งแตะต้องยิ่งหลงใหลกลิ่นกายหวาน
“ก็คุณน่ากินนี่นา...กินเท่าไหร่ก็ไม่รู้สึกอิ่มสักที”
ปากร้อนร้องบอกแผ่วเบา ลมปากหวานที่คนฟังไม่เคยลุ่มหลงแต่พอใจกว่าสิ่งอื่นใด
“แต่ชั้นหิวข้าวที่วางบนโต๊ะมากกว่าหิวซีวอนนะ”
ริมฝีปากยั่วเย้าบอกคนมือไวที่รั้งผ้าห่มผืนหนาออกจากร่างกายสวย ทุกที่ที่มือหนาลากผ่านริมฝีปากร้อนก็ละไล้ตามไม่เว้นว่าง
ใช่ว่าต้องการสร้างอารมณ์ให้ร่างข้างใต้เพียงอย่างเดียว แต่เติมเต็มความปรารถนาให้ตัวเองมากกว่า
“ผมอร่อยน้อยกว่าอาหารพวกนั้นตรงไหนกัน?”
คิ้วเข้มเลิกขึ้นเป็นคำถาม ปากร้อนจุมพิตควานหาน้ำหวานจากกลีบปากอิ่มช่างเจรจา
“ต่างกันสิ...อาหารน่ะกินแล้วอิ่ม...แต่ซีวอนกินแล้วไม่เคยอิ่ม”
เมื่อกลีบปากอิ่มเป็นอิศระถ้อยคำยั่วเย้าก็ออกจากปากหวานทันที
เรียวขาสวยยกขึ้นสูงกวัดรัดแผ่นหลังหนาอย่างถือสิทธิ์ มือบางผลักอกแกร่ง สายตาหวานร้อนเชื้อเชิญให้ตกหลุมแล้วแทนที่ด้วยร่างกายหอม
ยอมเสียเวลาเป็นผู้ชิมแล้วกลืนกินดีกว่าเป็นฝ่ายที่ถูกกลืนกินแทน!
เรียวนิ้วสวยไล้หน้าท้องแกร่งช้าๆ ละไล้ขึ้นจนถึงยอดอกชูชันทั้งสอง
เรียวคิ้วสวยยกขึ้นอย่างท้าทาย มือสวยอีกข้างไล้ใบหน้าคมยั่วเย้าอย่างท้าทาย ต้นขาอิ่มบดเบียดขาแกร่งแกล้งคนช่างหิว
แม้แดดสาดส่องยามเช้าจะร้อนเพียงใด แต่หาร้อนกว่าบรรยากาศในห้องพักของทั้งสองคนไม่
ผ้าม่านโปร่งผืนบางปลิวไสวท้าแรงลมพัด โมบายกระทบกันเป็นบทเพลงขับขาน แต่บนรักกลางห้องพักสวยกำลังเกิดขึ้น!!
นี่คือบทลงโทษ!! ของคนที่เป็นเจ้าของ!!
“ทงแฮนี่หวานกว่าชั้นมากไหม?”
ริมฝีปากแดงช้ำเพราะรสจูบเอ่ยถาม
นิ้วเรียวไล้ลงสู่เบื้องล่างช้าๆ เนิ่นนาน จนถึงแก่นกายร้อน
“หืม?....”
นิ้วเรียวไล้วนรอบแก่นกายเพื่อเร้าอารมณ์ร่างสูงข้างใต้
“ก็หวานแต่ไม่เท่า....คนคนนี้”
ริมฝีปากร้อนเอ่ยตอบแล้วโน้มคอร่างบางลงมาจุมพิตกลีบปากหวานอิ่มช้ำไม่รู้สึกเบื่อ
“แล้วร้อนไหม?”
เมื่อปากอิ่มเป็นอิศระก็เอ่ยถามอีกครั้ง
“ร้อนแต่ไม่เท่า...คนคนนี้”
ริมฝีปากร้อนจุมพิตยอดอกสีกุหลาบชูชันที่ท้าทายสายตาคมเบื้องหน้า
“แล้วจะทำอีกไหม?”
คนช่างถาม ถามขึ้นอีกครั้งเมื่อยอดอกถูกกลีบปากร้อนสร้างความวาบหวามไม่รู้หยุด
“ก็ถ้าคนคนนี้ไม่อยู่ดูแล....ก็จะทำ...เพราะงั้น....อย่าปล่อยผมไว้คนเดียว”
ร่างสูงเอ่ยออกมาเป็นถ้อยคำออดอ้อน ไม่ได้พูดเพื่อให้อีกฝ่ายตายใจ ไม่ได้พูดเพื่อแก้ตัวหรือแปรความหมายเป็นอื่นใด แต่ที่พูดมาทั้งหมดคือความจริง
ไม่ว่าร่างกายอื่นจะหอมหวานเพียงใด....ก็ไม่มีใครหอมหวาน เร่าร้อน เรียกร้อง และเติมเต็มได้เท่าคนคนนี้อีกแล้ว “ คิม แจจุง” พี่ชายต่างมารดาของ “อี ทงแฮ” คนรักของ “ชอย ซีวอน”
“หึ!!”
รอยยิ้มหวานบาดใจจุดขึ้นอีกครั้ง ริมฝีปากอิ่มจุมพิตอกแกร่งด้านซ้ายด้วยความรักสิเน่ห์หา
“จงจำให้ดี...บทเพลงรักของเรา...จำเอาไว้..ว่า....นายคืออาหารของชั้น...จงจดจำรสชาติที่ไม่อาจลืมนี้ไว้”
เมื่อพูดจบกลีบปากหวานจุมพิตปากร้อนอีกครั้ง มือเรียวละไล้วนรอบอกแกร่งและยอดอกชูชันเรียกความเสียวซ่านให้อีกฝ่าย
“ อาหารของร่างสวย ”
“อืม..”
เสียงครางดังขึ้นเมื่อต้นขาอิ่มบดเบียดขาแกร่งแนบชิดยิ่งขึ้นและแวะเวียนทายทักกายแกร่งเมื่อมีโอกาส
ริมฝีปากแดงสร้างความร้อนทั่วทุกอณูที่ลากผ่าน ฟันคมขบกัดสร้างรอยแดงแห่งรสชาติหวานที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นร้อน และเร่าร้อนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
ความหอมจากกลิ่นกายร่างสวยอบอวลทั่วทุกอณูห้อง ความหวานที่แทรกซึมผ่านผิวขาวนวลตา ยิ่งเคลื่นไหว ความหอมร้อนแรงยิ่งทบทวี
เพียงแค่ยั่วยิ้ม ความอิ่มเอมแฝงความโหยหายิ่งผลักดันอีกฝ่ายให้ร้อนแรงสู้
“แจจุง...คุณจะกินผมคนเดียวจริงๆหรือ?”
น้ำเสียงสั่นพร่าเอ่ยถาม ทุกครั้งที่สัมผัสเรือนกายหอมนี้ อารมณ์ที่มั่นคงง่ายต่อการควบคุมต้องมลายลงทุกครา
ความรู้สึกรักและหลงใหลยากเกินคาดเดาจนไม่สามารถแยกออกจากกันได้ แม้จะยอมรับว่าร่างสูงหลงใหลในตัว “ทงแฮ” แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธอีกคนได้เลย
คนที่ไม่อาจลืมเลือนได้แม้เสี้ยววินาที เจ้าของร่างกายและหัวใจของ “ชอย ซีวอน”
แม้ใครว่าเจ้าชายผู้แข็งแกร่งคนนี้ไม่เคยสยบให้ใคร แต่บัดนี้กลับยอมสยบแทบเท้าคนผู้เดียว ราชินีเจ้าของชีวิตและหัวใจร่างสูง “ แจจุง”
“ก็นายหิวมากไม่ใช่เหรอ...กินซะสิ...ถ้าช้าไปจะไม่สบายนะ”
น้ำเสียงหวานพร่าบอกคนด้านล่าง ร่างกายสวยเคลื่อนออกจากตัวร่างสูงอย่างรู้งาน ไม่ต้องให้เอ่ยด้วยคำพูดแค่มองด้วยสายตาคนทั้งคู่ก็รู้ดี
“อืม....”
สะโพกสวยยกขึ้นทาบทับร่างสูง
มือแกร่งเคล้นคลึงสะโพกสวยเพื่อเร้าอารมณ์ นิ้วแกร่งสอดใส่ช่องทางอ่อนนุ่มเพื่อเบิกทาง จากหนึ่งเป็นสอง สาม และตามด้วยกายแกร่งร้อน
“อ๊ะ!!”
ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเพื่อรับความรู้สึกใหม่ ปากอิ่มขบกันอย่างเซ็กซี่ด้วยความเผลอไผล ตาเรียวรีหลับพริ้มรับความหวาม
สะโพกสวยขยับช้าๆเพื่อปรับรับของหวานชิ้นใหม่ที่รับเข้ามา เพียงแค่โยกโน้มกายมาด้านหน้าก็เรียกเสียงครางครือจากร่างสูงได้
จากช้าๆเนิ่บนาบเพื่อเรียกอารมณ์หวานก็แปรเปลี่ยนเป็นจังหวะบทเพลงร้อน ตามจังหวะที่เร่งเร้าเพิ่มขึ้นตามอุณหภูมิอากาศ
ยิ่งอากาศร้อนเพิ่มขึ้นเท่าใดความเร่าร้อนภายในห้องก็ทบทวีเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น
มือแกร่งยกสะโพกสวยขึ้นเพื่อนำจังหวะร้อนให้เร็วขึ้น
“อ๊ะ...อ๊ะ..”
“อืม....”
เสียงครางครือไม่ขาดสายจากห้องพักคือตัวการเพิ่มระดับความร้อนของอุณหภูมิ
ความสุขอิ่มล้นที่ถ่ายทอดจากกายหนึ่งสู่อีกกายหนึ่ง เนื้อแนบเนื้อไร้ที่ว่างให้แทรกซึมผ่าน
“อา....”
“อืม...”
เสียงครางสั่นพร่าเมื่อริมฝีปากสอดประสานสัมผัสกันอย่างลึกซึ้ง เรียวลิ้นร้อนดูดดึงแลกความหวานให้แก่กันอย่างหิวกระหาย
“อ๊ะ!!”
ริมฝีปากชุ่มฉ่ำประกบลงบดขยี้ปากอิ่มช้ำอีกครั้ง ปลายลิ้นร้อนเกี่ยวพันนัวเนียสลับกับเสียงครางกระเส่าที่ดังสะท้อนในห้อง แผ่นอกขาวยวนตาสะท้อนขึ้นลงตามแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยาน ความเสียวกระสันแล่นริ้วขึ้นมาทั่วท้องน้อย ทุกครั้งที่ขยับกาย ความเสียวซ่านยิ่งพุ่งโจมตี ราวกับข้าศึกผู้ไม่มีวันเหน็ดเหนื่อย
“หิวมากมั้ยซีวอน...ถ้าหิวมาก...ก็กินให้อิ่มซะ”
ปลายเสียงทอดยาวล่อหลอกให้ตกหลุมพราง ตาเรียวจดจ้องเรือนร่างงดงามของร่างสูงตรงหน้า ไหล่กว้างผึ่งผายรับกับช่วงลำตัวที่สมส่วนด้วยกล้ามเนื้อกำยำ แผ่นอกแกร่งยกสะท้อนขึ้นลงตามอารมรณ์หวามเรียกรอยยิ้มจากร่างสวยทุกครา
สะโพกสวยยกขึ้นและครอบครองกายแกร่งร้อนแรงนั้นด้วยกลีบปากนุ่มแทน ลิ้มลองรสความหวานของอาหารอีกทางเพื่อเร้าอารมณ์ที่ดูคล้ายสงบแต่กลับพร้อมโหมกระหน่ำราวพายุ
“อืม....อา....จะแกล้งแล้วทำโทษผมอีกนานมั้ยครับแจจุง”
เสียงพร่าไร้การควบคุมร้องขอความเป็นธรรมขึ้นเมื่ออารมณ์ถูกปลุกเร้าให้สูงขึ้นและถูกปล่อยลงมาและถูกนำพาให้ขึ้นสูงอีกครั้ง
“ก็ถ้าคิดว่าจะจดจำไปตราบนานเท่านาน....”
คำตอบที่เรียกรอยร่ายิ้มจากอีกฝ่าย
.....รู้ว่าถูกแกล้ง แต่ก็พอใจกับบทลงโทษนี้…..
ร่างกายยวนตาลุกขึ้นจากกายร่างสูง มือเรียวมองเครื่องหอมที่ทำจากไม้บดละเอียดกลิ่นหอมเข้ากับบรรยากาศ เครื่องปรับอากาศถูกลดอุณหภูมิให้ต่ำลงเพื่อดับความร้อน
บานประตูไม้ที่มีผ้าม่านผืนบางกางกั้นถูกเลื่อนออกด้วยมือบาง พร้อมกับเครื่องหอมที่ถ่ายเทเปลี่ยนภาชนะจากถ้วยลายดอกไม้เก่าแก่แปรเปลี่ยนเป็นบ่อน้ำร้อนส่วนตัวอีกห้อง กลีบดอกไม้ถูกโปรยลงบนผิวน้ำรับกับกลิ่นหอม
“ตอนนี้รู้สึกเมื่อยตัวจัง..”
ตาเรียวทอดมองอีกคนที่กำลังเดินเข้ามาหาเพื่อชิมความหวานจากร่างกายสวยสมส่วน
เรียวขางามสัมผัสความอุ่นร้อนของน้ำ ควันสีขาวพวยพุ่งรับอุณหภูมิที่ตั้งขึ้นใหม่ อากาศรอบห้องที่เย็นช่างขัดกับบ่อน้ำที่ร้อนแต่ก็ยังน้อยกว่าความเร่าร้อนที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง
ร่างสูงก้าวลงบ่อน้ำและยื่นมือแกร่งเชื้อเชิญอีกคนตามลงไป
ทันทีที่เท้าถึงพื้น ร่างกายสวยก็ถูกกอดรัด มือแกร่งยกต้นขาอิ่มขึ้นและแทรกกายแกร่งทันทีที่อีกฝ่ายเผลอ มือเรียวรั้งไหล่หนาเป็นที่ยึด
ริมฝีปากร้อนชิมความหอมจากกลีบปากอิ่มเรียวลิ้นทั้งสองต่างแลกน้ำหวานจนทั้งสองพอใจ
“ฮ๊ะ ๆ”
ใบหน้าร้อนแดงเชิดขึ้นด้วยความสุขสมเมื่อกายแกร่งขยับเร่งจังหวะ แผ่นอกแนบสนิทท่ามกลางสายน้ำขยับขึ้นลงเป็นระลอกคลื่น
“อา....อืม”
“อ๊ะ !!”
น้ำเสียงตกใจดังขึ้นเมื่อร่างสูงยกสะโพกสวยออกห่าง ดันแผ่นหลังบอบบางแนบชิดขอบอ่างด้วยความจงใจ มือแกร่งแยกเรียวขาออกจากกันแล้วแทรกตัวเองเข้าไปเพื่อชิมความหวานของยอดอกสีกุหลาบ
“ซีวอน...อ๊ะ!!”
เรือนร่างเย้ายวนบิดร้อนตามแรงอารมณ์ที่เพิ่มขึ้น อ้อมแขนแข็งแกร่งโอบอุ้มร่างสวยขึ้นจากน้ำแล้ววางร่างยวนตาลงพื้น
เรือนกายแข็งแกร่งทาบทังลงร่างกายหอมอีกครั้งอย่างไม่รู้เบื่อ ครั้งแล้วครั้งเล่าไม่นึกกลัวว่าอีกฝ่ายจะช้ำเพราะรอยแดงที่ถูกสร้างขึ้น
“อืม”
จมูกคมจรดลงแผ่นหลังขาวเมื่ออีกฝ่ายผินหลังให้
“อืม..อา”
มือแกร่งยกสะโพกสวยขึ้นเพื่อรองรับกายแกร่งและสอดประสานกันเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้ง มือเรียวยันพื้นขึ้นเพื่อสอดประสานจังหวะกันแรงเคลื่นย้ายของร่างสูง
แรงเสียดสีที่เพิ่มความร้อนให้แผ่ซ่านทั่วทุกอณูผิว ความหอมของกลิ่นกายที่ไม่อาจลืมเลือน ความรู้สึกร้อนเร่าหาใดเปรียบกำลังหลอมละลายร่างทั้งสอง
“อ๊ะๆ..เร็วอีกซีวอน..อ๊ะ”
เสียงแหบร่าสั่งอีกฝ่ายให้เร่งจังหวะขึ้น เมื่ออารมณ์ใกล้ถึงจุดขีดสุด นิ้วแกร่งลูบไล้ด้านหน้าร่างสวยช่วยเร่งเร้าจังหวะรักให้ร้อนขึ้น
“อา...อ๊ะ”
เสียงครางครือพอใจออกจากปากร้อน พร้อมกับเร่งจังหวะตามเสียงหวาน เมื่ออีกฝ่ายส่ายสะโพกรับอย่างไม่ยอมแพ้
“อ๊ะ..อ๊า”
ร่างทั้งสองกระตุกเมื่อถึงอารมณ์หมาย ร่างสูงปลดปล่อยน้ำรักในช่องทางอ่อนนุ่ม ริมฝีปากร้อนจรดจุมพิตแผ่นหลังขาว แล้วคว้าอีกฝ่ายมากอดเมื่อร่างบางอ่อนแรง น้ำหวานสีขาวถูกลิ้นร้อนทำความสะอาดให้อย่างไม่รังเกียจ เมื่อเห็นคนรักพอใจ วงแขนแกร่งอุ้มร่างบางด้วยความรักใคร่ลงบนเบาะสีเหลี่ยมสีชาพร้อมกับนั่งซ้อนทับด้านหลัง
อ้อมแขนอบอุ่นไม่ปล่อยห่างจากคนรักจนอีกฝ่ายอดมองไม่ได้
“แล้วจะทานข้าวยังไง..เย็นหมดแล้ว”
กลีบปากแดงบ่นเมื่ออาหารบนโต๊ะตรงหน้าดูคล้ายหมดรสชาติไปเสียแล้ว
“ก็แบบนี้ไง”
เล้ารัมรสชาติเยี่ยมถูกส่งผ่านปากร้อนหากลับปากหวานแทนคำตอบใดๆ
“อืม...”
แล้วบทลงโทษแสนหวานก็ดำเนินขึ้นอีกครั้ง แม้ตอบไม่ได้ว่าอีกฝ่ายจะสำนึกบ้างไหม แต่แจจุงย่อมรู้ดีว่า... ต่อให้คนรักผิดมากไปกว่านี้ ก็ให้อภัยเสมอ
...............................................
........................
............